چاپ

هشدار یک جامعه شناس: شورا سیاسی نشود

 

 

 

امروز شهر تهران تُهی از عدالت شهری است. یافته های پژوهشی ما چه در داخل و چه در خارج نشان می دهد اگر مدیریت شهری در مسیر «عدالت شهری» نباشد، موفق نخواهد بود.

دکتر اصغر مهاجری جامعه شناس روز گذشته در همایش «مشارکت جویی، تخصص گرایی و مدیریت شهری» که در دانشگاه خوارزمی برگزار شد گفت: بر اساس پیمایشی که در مورد سلامت اجتماعی و بهداشتی مناطق تهران انجام شده، شاخص ها در مناطق مختلف نگران کننده است و نشانه ای از عدالت اجتماعی و شهری دیده نمی شود.

این جامعه شناس هشدار داد: زمانی که افراد تنها متکی بر تفکرات خاص خود شهر را مدیریت کنند آنگاه از عدالت شهری دور می شویم. نخستین منزلگاه ما در عدالت شهری زمانی است که افرادی را راهی پارلمان و مدیریت شهری کنیم که اهل آن باشند. باید توجه داشت که مجموع بودجه مدیریت عظیم شهری تهران، ده برابر بودجه عمرانی کل کشور است و اگر نتوانیم ساختارهای صحیح را از بدو ورود به مدیریت شهری ایجاد کنیم، موفق نخواهیم بود.

دکتر مهاجری به دوره های مختلف شورای شهر تهران اشاره کرد و گفت: در دوره اول شورا افرادی که نتوانسته بودند در میادین سیاسی موفق شوند آمدند و این شورا را تا انحلال پیش بردند و برای نخستین بار نهاد برخواسته از مردم را در قربانگاه هیئت های حل اختلاف سر بریدند. در شوراهای بعدی، بویژه شورای چهارم هم جای شورا با هیئت مدیره اشتباهی گرفته شد. در هیئت مدیره تقسیم کار و منافع صورت می گیرد و تفکر حاکم بر اعضای شورا هم تفکر هیئت مدیره ای است و نه نمایندگی مردم و گروه های مختلف تهران. به همین دلیل، نشانه ای از عدالت شهری و اجتماعی را در زندگی روزمره و سبک زندگی شهروندان نمی بینیم.

عضو کمیسیون سیاسی، دفاعی و امنیتی مجمع تشخیص مصلحت نظام علت اینکه مصلحان، مجربان، متخصصان و مومنان به مدیریت شهری راهی شورای شهر نمی شوند را چیرگی چهره های سیاسی بر چهره های نخبگی و دانشگاهی دانست و افزود: چهره های سیاسی به راحتی ژنرال ها و آقازاده ها را به صف می کنند و فکر می کنند شورای شهر، پارلمان ملی است.

عضو انجمن جامعه شناسی به موضوع مشارکت در مدیریت شهری هم اشاره کرد و گفت: زمانی موفق می شویم که: "باهم" بیاندیشیم، برنامه ریزی کنیم، اجرا کنیم، متنعم شویم و نظارت کنیم. اگر یکی از این بخش ها شکل نگیرد، «مشارکت» معنای خود را از دست می دهد و البته ما فقط یک مرحله از مشارکت، یعنی با هم اندیشیدن و رأی گیری را اجرا می کنیم و آن هم بدون نگاه تخصصی و با این وضعیت، فرمول قبلی و قائم مقامی وزارت کشور در مدیریت شهری قطعا بهتر بود.

مهاجری ادامه داد: اگر قرار نیست صدای همه افراد، به ویژه متخصصان و تمام مناطق شنیده شود پس ما چگونه «مشارکت» را معنا می کنیم؟ در این حالت، مشارکت تنها یک ابزار و شعار زیبا، دلفریب، گیج کننده و احساساتی به شمار می رود و در فردای انتخابات، رای دهندگان، جزئی از منتقدان و پشیمانان خواهند بود.

اگر «مشارکت» به معنای واقعی در مدیریت شهری تحقق پیدا نکند خیلی ها دچار بدترین نوع فقر یعنی «تله فضایی فقر» می شوند. زمانی که منطقه به منطقه تهران دچار این تله فضایی می شود، دو راه وجود دارد: 1- بزنیم زیر تله؛ بمانند خاک سفید 2- تله را بپذریم و چاره کنیم.

دکتر اصغر مهاجری نخستین پیامد «تله فضایی فقر» را فقر فرهنگی دانست که در آن امیدها ناامید و راه کارها به انتها می رسد.

وی پیامد فوری تله فقر فرهنگی را «تله فقر ذهنی» دانست که موجب جابجایی و مهاجرات می شود. در نظر این جامعه شناس، خیابان ایران روزی کانون توسعه یافتگی فرهنگی و آموزشی بود اما با مهاجرت نخبگان به بالای شهر، این منطقه در تله فقر گرفتار شد. و این لحظه، آغاز شوم نابرابری های اجتماعی و ذبح عدالت است. وی در پایان تصریح کرد: زمانی که شهر در ظلم و فقدان عدالت شهری بسوزد، همه خواهند سوخت.

 

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد